داریوش رفیعی صدایی که سادگی ، صداقت و بی پروایی عشق را تداعی می کند . او صدای عشق
را برای ما به یادگار گذاشت .
او در ۴ دی ۱۳۰۶ دیده به جهان گشود . وی فرزند لطفعلی رفیعی نماینده مردم بم در مجلس شورای
ملی بود . وی پس از گذراندن تحصیلات مقدماتی در همان شهر ، در جوانی به خاطر موسیقی تحصیل
را در بم نیمه کاره گذاشت و به تهران آمد .
در تهران ابتدا با مصطفی گرگین زاده و سپس با مجید وفادار آشنا شد که حاصل آشنایی او با مجید
وفادار ضبط ترانه های زیبا و ماندگاری مانند " زهره " ، " شب انتظار " با مطلع شب به گلستان تنها
منتظرت بودم و " گلنار " با مطلع کجایی که از غمت ناله می کند عاشق وفادار و بسیاری ترانه های
دیگر .
ردیفها را از خوانندگان قدیمی از جمله بدیع زاده فرا گرفت و به وسیله همین هنرمند بودکه به رادیــــو
راه یافت . او علاقه بسیار به صدا و شیوه خوانندگی بدیع زاده داشت و بدیع زاده نیز او را بـــه قــدری
دوست داشت که جزو افراد خانواده او شده بود . وی همچنیــن با استاد منوچـــهر همایـــون پور نیــز
آهنگهای محلی و ضربی زیبایی ضبط کرده است که به یادگار مانده .
او پس از تحمل رنج بیماری کــزاز در ۲ بهمن ۱۳۳۷ در ۳۱ سالگی درگذشت و در ظهیــرالدوله در کنار
دیگر ستارگان آسمان موسیقی آرام گرفت .
مجموعه آثار او با نام " کاروان عمر " به کوشش شهرام آقایی در سال ۱۳۸۷ به چاپ رسیده اند.
آلبوم " زهره " شامل ۱۰ آّهنگ ترانه زهره ، ای باد صبا ، شب انتظار ، خلوتگه خیال ، باد بهــــاری
من شادم ، خواب و خیال ، کو آن شبها ، مرگ عشاق و مستانه می باشد که مستانه را واقعا"
مستانه خوانده . یاد و نامش گرامی .
یاد از آن روزی که بودی زهره یار من
دور از چشــم رقیبان در کنـــار مــن
حالیا خالی است جایت ای نگار من
در شام تار من ، آخر کجایـــی زهـره
|
+| نوشته شده توسط
بیتا در سه شنبه سیزدهم دی 1390
|